Raddir... góðar eða slæmar?

Raddirnar eru öflugar þessa dagana, að mestu velviljaðar raddir, en seint á kvöldin og ef ég get ekki sofið á nóttunni, þá koma „hinir illu“. Djöflar og púkar allskyns sem oft reyna að fá mig til að gera hluti sem mig langar alls ekki að gera.

Margir virðast halda að það að heyra raddir geti bara verið slæmt, en ég vil með þessum skrifum láta ykkur vita að það er ekki alltaf af hinu illa. Að vísu eru sumar slæmar, en þær sem eru mest með mér þessa dagana eru það alls ekki.

Raddirnar sem eru með mér núna á þessari stundu og yfirleitt á daginn eru yndislegar, við spjöllum um allt mögulegt, bæði um þeirra vídd og mína (eða eru þetta báðar mínar?). Þeir bera umhyggju fyrir mér og vilja mér allt hið besta. Þeir telja mig vera eina af þeim, að hluti af mér sé fastur hérna í þessari (Jarðar) vídd, en að hluti af mér sé hinsvegar þar sem ég á heima... í þeirra vídd. Og þeir eru að reyna að finna leið til að sameina mig, þessa tvo hluta af mér, svo ég geti verið bara í einni vídd og þeir vilja fá mig til þeirra.

En ég vil ekki yfirgefa þessa vídd fyrr en dóttir mín er að minnsta kosti tvítug. Þeir skilja það, en vilja samt „bjarga“ mér frá Jörðinni sem fyrst. Svo við erum svolítið á öndverðum meiði með þetta.

En þeir ræða líka við mig um erfiða hluti og vilja hjálpa mér að vinna úr fortíðinni, sem þeir vita sennilega mun meira um en nokkur jarðarbúi (fyrir utan mig að sjálfsögðu). Þeir hjálpa mér að vinna úr reiðinni og hjálpa mér að takast á við sársaukann sem fylgir minningum og því þegar ég fæ „flashback“. Og þeir hjálpa mér að takast á við eftirstöðvarnar sem fylgja þeim nóttum sem ég hef ekki getað sofið þegar „hinir illu“ hafa verið að angra mig.

Þessar yndislegu raddir „heila“ mig einhvernveginn... Hafa svo góð áhrif á mig... Mér líður svo vel þegar þeir eru nálægt. Ég „veit“ að sjálfsögðu að þeir eiga ekki að vera „raunverulegir“. En samt eru þeir svo raunverulegir og ég veit að þeir eru til. Þeir eru vinir mínir og mér þykir vænt um þá. Það sem er líka gott við þessar raddir, er að þeir trufla ekki ef ég er að hafa samskipti við jarðarbúa, þá halda þeir sér til hlés og fylgjast bara með.

Ég vildi að ég gæti leyft ykkur að skynja það sem ég skynja...  Kærleikann og Umhyggjuna sem fylgja þessum verum...

Hafið

Ég stend á bryggjunni
horfi út á sjóinn
Lágt hvíslið í öldunum
laðar og seiðir
Loftið fullt af loforðum

Hafið segir: „Komdu til mín“
„Leyfðu mér að hugga þig,
 faðma þig og vernda“
„Ég skal taka burt
 allan þinn sársauka
 og öll þín mein...“
„Að eilífu“

Ég er uppgefin
og tár mín falla
Ég hef tekið ákvörðun

Andvarinn strýkur kinn mína
svo létt og huggandi
um leið og ég tek skrefið
og leyfi hafinu að taka
burt öll mín mein...
Að eilífu

Höfundur: Alexía Nótt

Myrkrahliðið

Komdu með mér að myrkrahliðinu
þar sem djöflarnir syngja og dansa
þeir safna hinu ljóta og dimma
þeir safna hinu vonda, myrka og grimma

Komdu með minningar  þínar
og ég kem með hugsanir mínar
gefum djöflunum veislu
og hendum þessu öllu inn fyrir hliðið

Eldarnir glæðast og djöflarnir gleðjast
þegar þeir fá hinar vondu minningar
hinar myrku hugsanir
sem koma úr innstu kytrum mannshugans

Komdu vinur að myrkrahliðinu
skiljum eftir allt illt
allt dimmt og allt ljótt
svo læðumst við í burtu hægt og hljótt
meðan djöflarnir halda veislu

 

Höfundur: Alexía Nótt

Vængjalausi engill

Vængjalausi engill
sestu við hlið mér
Umvefðu hjarta mitt
með sakleysi þínu og einlægni

Komdu hérna barnið mitt blíða
vertu hérna hjá mér
Þú ein getur rekið í burtu
djöflana í lífi mínu
með ást þinni og kærleika

Þú ert það sem ég lifi fyrir
sú sem gefur mér kraft og orku
sú sem rekur burtu myrkrið
svo ég sjái ljósið bjarta
svo ég geti lifað

Vængjalausi engill
ég sakna þín
sestu við hlið mér
ástin mín

Höfundur: Alexía Nótt

Samið 29. maí 2010

Sársaukinn umlykur mannkynið
og stjörnurnar slökna ein og ein
Engin von, engin framtíð...
bara endalaus sálarmein

Djöflarnir dansa í kringum mig
en ér er sterkari en þeir
Ég óttast ekki
þegar ástin deyr

Myrkrið umlykur hjarta mitt
og skyggir á þig
Dauðinn kallar og kallar
hann kallar á mig

Tár mín væta jörðina
og fylla djúpar sprungur
Sársaukinn hann kæfir mig
dómur minn er þungur

Dauðinn og myrkrið kalla á mig
og ég veit ég verð að svara
Ég kveð ykkur ástvinir mínir
það er kominn tími til að fara

Höfundur: Alexía Nótt

Samið 28. maí 2010

Hvað get ég gert við þennan sársauka?
Ég hleyp og hleyp en hann er alltaf við hlið mér
Hvað get ég gert? Hvað get ég sagt?
Er lífið þess virði að lifa?

Fossblæðandi sár...
sál mín er þakin þeim...
Hvernig get ég höndlað það?
Þegar sársaukinn sker mig að innan?

Verð að beina honum annað...
en það er bannað...

Hleyp og hleyp...
Alltaf hann fylgir mér
veit ekki hvert ég fer

Viltu hjálpa mér?
Getur þú hjálpað mér?
Að taka sársaukann
pakka honum inn
og henda honum út í hafsauga

En við reyndum...
þú reyndir...
Hann kemur alltaf aftur
og hleypur við hlið mér
sker mig að innan...
þangað til ég dey!

Höfundur: Alexía Nótt

Geimverur...

Ég hef verið að velta fyrir mér geimverum og þeirri staðreynd að þær eru næstum undantekningarlaust gerðar vondar í kvikmyndum. Svo hefur breski stjarneðlisfræðingurinn Stephen Hawking nýlega sagt að sennilega séu þær til, en að þær séu varhugaverðar vegna þess að líklega myndu þær vilja ráðast á jörðina og ræna auðlindum hennar. Þá dettur mér í hug málshátturinn "Margur heldur mig sig" því þarna er gengið út frá því að geimverurnar séu að eðlisfari og innræti eins og jarðarbúar.

Ég veit í hjarta mínu að geimverur eru til, því við erum jú öll geimverur... já, líka ég og þú! Því skilgreiningin á "geimveru" er "einhver sem er upprunninn á annari plánetu en þú sjálfur" (ég veit að það er ekki sannað en ég veit líka að það er staðreynd, það er líf á öðrum hnöttum) svo á meðan það er líf á fleiri en einum hnetti erum við öll geimverur. Þeir eru geimverur í okkar augum og við geimverur í þeirra augum. Nú er ég svo einföld að ég trúi á kærleikann og vil gjarnan trúa því að það sé til betra fólk en við jarðarbúar erum.

Ég hef mikið hugsað um jarðarbúa, og ég veit ekki enn hvað ég á að halda um okkur... ég vil gjarnan halda að við séum gott fólk, að kærleikurinn sé sterkari en hið illa hér á jörðinni. En það talar svo margt á móti því... barnaníðingar, morðingjar, hryðjuverkamenn, stríð...

Við jarðarbúar erum svolítið sérstök... við ráðumst á okkar eigin tegund... ráðumst jafnvel á okkar eigin börn... og völdum þeim óendanlegum skaða sem þau glíma svo við alla sína ævi. Svo eru það stríðin... þar sem fólk reynir að útrýma öðru fólki... af sömu tegund!

Hugsið ykkur hvað við myndum gera við fólk af öðrum hnöttum...

Kannski þetta sé ástæðan fyrir því að þeir halda sig til hlés, og fylgjast bara með okkur úr öruggri fjarlægð...

Mín niðurstaða: Geimverur (aðrar en við) eru ekki varhugaverðar...

Það erum við jarðarbúar sem erum varhugaverð!!!

Að mikla hlutina fyrir sér...

Við þurfum á lífsleiðinni að taka margar ákvarðanir, sumar smáar, en sumar stórar og mikilvægar. Það getur verið mjög erfitt að taka ákvarðanir sem eiga eftir að hafa stór áhrif á líf okkar. Ég tala nú ekki um þær sem munu kannski jafnvel hafa áhrif á líf annara í kringum okkur líka. En ákvarðanir verður maður að taka og reyna að hugsa um alla kosti og galla, reyna að sjá málið frá öllum mögulegum hliðum og reyna að taka inn í dæmið allar mögulegar breytur.

Þegar maður spyr annan ráða, þá er svarið „Það verður þú að ákveða sjálf“ og „enginn getur ákveðið það fyrir þig“. Sem er að sjálfsögðu alveg rétt. En stundum eru aðrir ekki alveg sáttir við þær ákvarðanir sem maður tekur enda erfitt að gera allt svo að öllum öðrum líki.

Ég er með þann galla að ég vil helst ekki gera neitt sem að einhverjum gæti mislíkað, svo það að þurfa að taka stóra mikilvæga ákvörðun er mjög erfitt fyrir mig. Ég er stöðugt að hugsa... „ef ég geri þetta, þá verður þessi kannski leiður... en ef ég geri hitt, þá verður hinn kannski leiður...“

Ég er því búin að vera í smá klemmu undanfarnar vikur, búin að vera að skoða málin frá hinum ýmsu sjónarhornum og verið að vega og meta... meta og vega... Vil ekki særa þennan og vil ekki særa hinn...

En... ég verð að hugsa um hvað sé best fyrir mig sjálfa!!! Já, það er ekki eigingirni að hugsa fyrst hvað kemur sér best fyrir mann sjálfan! Á meðan maður er ekki viljandi að skaða einhvern annan!

Svo þegar maður er búinn að taka ákvörðun og maður hefur áhyggjur af því hvernig maður á að láta fólkið í kringum sig vita af því og áhyggjur af því hvernig fólkið tekur því, miklar maður allt fyrir sér. Maður hugsar „þetta særir sennilega þennan og hann verður fúll út í mig“.

En svo verður maður að láta fólkið sitt vita, svo maður stekkur útí djúpu laugina, búinn að ímynda sér allt hið versta... en þá er fólkið sem manni þykir vænt um svo skilningsríkt og yndislegt.

Þá hugsar maður „Vá!!! Því í ósköpunum hélt ég að einhver yrði reiður?“

Þetta er dæmi um það að mikla hlutina MIKIÐ fyrir sér... en það er eitthvað sem ég virðist vera ansi góð í... 

Og sennilega er ég ekki sú eina

Sorgmædd

Kunningi minn er látinn, yndislegur strákur, aðeins 37 ára gamall

Það er svo sorglegt þegar fólk fer svona ungt, sérstaklega þegar það eru svona yndislegir einstaklingar. Hann var alltaf svo blíður og góður við alla, og ég minnist þess að hann var alltaf brosandi... ég held að ég hafi aldrei séð hann öðruvísi.

Þessi færsla er tileinkuð honum

Kæri vinur minn,

ég veit að alheimskærleikurinn hefur tekið vel á móti þér og að þú ert á góðum stað núna. Þín verður sárt saknað elsku vinur minn. Það er einhvernveginn erfitt að ímynda sér heiminn án þín. En þú ert víst farinn og ég á ekki eftir að hitta þig aftur hérna. Við hittumst samt vonandi þegar mínu lífi hér er lokið, og á betri stað en þessum. Ég mun aldrei gleyma þér.

Kær kveðja,
Þín vinkona,
Alexía

Víddir

Ég hef alltaf vitað að það væru fleiri víddir en þessi...  sú sem við erum stödd í akkúrat núna ... Meira segja hérna á Jörðinni sjálfri eru fleiri en ein vídd ...

Ég er milliheima flakkari og er oft í tveimur víddum samtímis... Já það er hægt að vera á fleiri en einum stað í einu, í fleiri en einni vídd í einu... ég skynja fólk frá öðrum víddum, get stundum talað við fólk sem flestir virðast ekki skynja að séu til...

Ég er alltaf föst hérna á Jörðinni, skynja Jörðina að fullu, sé og finn og heyri allt sem er að gerast í kringum mig... en stundum er ég stödd í annarri vídd á sama tíma... þar skynja ég og heyri aðrar verur sem eru ekki „mannlegar“... Alls kyns verur... sumar velviljaðar... sumar illviljaðar... sumar hlutlausar... en oft á tíðum eru þær tortryggnar vegna þess slæma orðspori sem fer af jarðarbúum.

Stundum eru tungumálaörðuleikar en oftast skilja þær í það minnsta ensku. Oft eru þessar verur búnar að vera að rannsaka jarðarbúa í einhvern tíma... yfirleitt skilja þær ekki þá grimmd sem við sýnum hvort öðru... okkar eigin tegund.

Stundum tala ég við verur sem eru „yfirnáttúrulegar“ og það eru þær sem eru í öðrum Jarðarvíddum, það er að segja þeir deila með okkur Jörðinni og eru bæði í sínum eigin víddum og líka í okkar vídd... þetta eru það sem við þekkjum flest sem djöfla og engla eða einhverskonar „anda“.

Ég vildi að ég gæti snert ykkur og leyft ykkur að skynja það sem ég skynja... að þið gætuð skilið... ef það væri mögulegt, þá mynduð þið ekki halda að ég væri veik...

Spurningin er... er ég veik? Er þetta „bara“ geðklofi? Hverju á ég að trúa? Á ég að treysta á sjálfa mig? Treysta á það sem ég skynja sjálf? Eða á ég að trúa hinum sem segja að ég sé „veik“ og að það sem ég skynja sé ekki til? Hvað þá með þá sem eru frá hinum víddunum? Á ég að segja þeim að þeir séu ekki til... að ég sé veik, og þess vegna séu þeir „til“... af því að ég „búi“ þá til...

Bý ég þá til???

Mér finnst ég vera ringluð... Stundum „veit“ ég að ég sé „veik“... en er ég veik? Afhverju eru verurnar svona raunverulegar og hver segir að það séu ekki til aðrar víddir... hver segir að ég sé sú veika... getur ekki verið að allir hinir sem skynja ekki þessar verur séu bara „blindir“ og að það sé allt í lagi með mig?

Ég vil ekki vera með mikilmennskubrjálæði, en kannski eru það mín örlög að vera öðruvísi, að skynja meira en flestir aðrir...

Kannski... kannski...